BLOG

Een mening heb je om ze af en toe eens te wijzigen, toch ? We gaan dus wél verhuizen, ondanks eerdere berichtgeving op deze blogstek. We hebben ons sentiment opzijgeschoven en plaats gemaakt voor het praktische, beredeneerde. Geen sinecure in een overwegend door vrouwen bemand bureau ;-)

Nu ben ik in mijn leven al 4 keer verhuisd, dus denk je het ondertussen wel onder de knie te hebben, maar toch... Het voelt aan als een 5de keer veranderen van ‘thuis’, want uiteindelijk is een kantoor dat toch wel voor een groot stuk. En we willen er ook écht opnieuw een thuis van maken.

Weg dus de grijze kleur aan de muren. In de plaats komt veel wit en groen én stiekem duimen dat het veel regent, zodat onze schilders aan een ‘binnenproject’ willen beginnen. (het weer zit voor ons dus al een poosje tegen ;-). Weg ook het bruine bureelmeubilair. Bart heeft perfekt in zijn hoofd wàt er in de plaats moet komen. Nu het alleen nog gevonden krijgen. Een eerste ontdekkingstocht langsheen wat designwinkels (tot in Nederland) leverde hem in ieder geval nog niks op.

Ook de keuken kon, bij nader onderzoek, nèt iets praktischer ingericht worden. IKEA, here we come ;-) Staat verder nog op de checklist: frigo, wasbak, microgolf, koffiemachine (mét cappucinoknopje ;-)), planten, geluidsdempend materiaal, telefoonaansluiting, verlichting,...

Onze nieuwe brievenbus is ondertussen wél al aangekomen. De postbode gaat ons in ieder geval al weten te vinden.

Vorige week was het dan zover: Bart stapte ons thuiskantoor binnen met een dikke stapel papier en een glimlach op de lippen. We waren nu officiël eigenaar van een nieuw kantoorgebouw. Niet dat we het ver gaan zoeken waren. We bleven vasthouden aan onze Opwijkse roots, maar schoven wat meer op richting centrum.

In nog geen 5 minuten tijd stonden we dan ook met het voltallige team, glaasje Cava in de hand, in het nieuwe kantoorpand op de toekomstige werkvloer te klinken.

En dan komt onvermijdelijk een vleugje nostalgie boven drijven en denk je terug aan het begin, 5 jaar terug. Je start iets op, hebt thuis ruimte over en richt een thuiskantoor in. Je leert, samen met je betere wederhelft, wat het betekent om, naast samen te leven, ook samen te werken. (Als iemand tips nodig heeft, trek aan mijn mouw ;-) En in tussentijd groei je en vraag je je af of het geen goed idee zou zijn te verhuizen naar een meer ‘business’ omgeving.

En toen stonden we daar ineens, in een nieuwe kantoor. En merk je dat je collega’s ook nostalgisch worden. Gaan we ons zonnig terras (waar al menige fles gekraakt werd en wat stiekem ook een toevluchtsoord blijkt voor de rokers onder ons) en tuin niet missen ? Dit gaat wel heel anders aanvoelen, niet ? Kunnen we het hier even gezellig maken als in ons thuiskantoor ?

Met als resultaat dat we onszelf een week bedenktijd gegeven hebben. Verhuizen of niet ?Ondertussen beslisten we niet te verhuizen (wat op algemeen gejuich onthaald werd) en ons nieuwe kantoor te huur aan te bieden. Voor onze terrasfans: we blijven op vrijdagnamiddag dus verder borrelen op hetzelfde adres, waar jullie, zoals steeds, van harte welkom zijn. Diegenen die een kantoorruimte zoeken in Opwijk centrum, geven we natuurijk ook graag een rondleiding. ;-)

Even recapituleren: De Whizpr-crew ging normaal gezien voor een weekendje naar Madrid... tot een vies wolkje ons allemaal met onze voetjes op de grond hield. Geen reden tot paniek want Bart, onze creatieve, genereuze baas, verraste ons met plan B. Vier enveloppen, die elk één van de natuurelementen vertegenwoordigde, lagen ons die vrijdagochtend op te wachten. We mochten zelf uitzoeken wie welke envelop kreeg toebedeeld...een zware verantwoordelijkheid die het verdere verloop van ons weekend zou beïnvloeden.

Onderweg naar de E40 was de spanning te snijden. Sommigen hadden hun zelfbeheersing amper onder controle en probeerden met antieke stoom-technieken en ‘hou dat eens tegen het licht’-manoeuvres de inhoud van de envelop vroegtijdig te ontfutselen. Een paar meter voor de oprit van de E40 wordt de wagen met vier uitgelaten dames gestationeerd voor hét moment suprème. Nog even wat fantaseren over mogelijke kampeertripjes in de vrije natuur en geruststellend lachen naar de bezorgde mensen die het tafereel van op een afstandje aanschouwen en dan.... Wauw! (de kreten en het gegil zijn onmogelijk in blogformaat te vervatten)



Aangekomen bij het hotel, beseffen we dat Bart kosten noch moeite gespaard heeft om zijn hardwerkende vrouwen eens goed te soigneren. Het prachtige ‘Grand Hotel Casselbergh’ is gelegen in het hartje van Brugge en heeft alles in huis om ons gedurende een weekend volledig te ontspannen. Aan de receptie vernemen we dat er slechts één kamer is gereserveerd...een beetje vreemd maar wel gezellig. Niemand van ons had durven vermoeden dat deze ene kamer een gigantische suite was met een mezzanine, salon, prinses-op-de-erwt-bedden en een badkamer waar je gemakkelijk een olifant in kunt wassen. Reden genoeg, vond ik, om de fles champagne die ik in mijn koffer had meegesmokkeld open te trekken en een eerste glas (idd, er volgden er nog vele) te drinken op de vrijgevigheid van onze baas.

Die avond gaan we op zoek naar een gezellig restaurantje. Niet gemakkelijk in een stad die overloopt van de eet- en drinkgelegenheden. Een klein, bescheiden restaurant waar een haardvuur brand, lokt ons naar binnen. Sinds programma’s zoals ‘Mijn Restaurant’, ‘SOS Piet’ en ‘Komen eten’, schuift niemand nog zijn knieën onder tafel zonder zich vragen te stellen bij de ‘mis en place’, de bordschikking en de herkomst van de asperges. Ook aan onze tafel vloeide niet alleen de wijn, maar ook de kritiek rijkelijk. En terecht. De ‘cuisson’ van mijn varkenshaasje alsook de versheid ervan liet te wensen over. Gelukkig kruipt niemand in Brugge met een lege maag in bed en zo vervolgden we onze culinaire route naar een geweldige brasserie waar we ons stortten op chocolade mousse, ijs en wafels. Zeer voldaan keerden we terug naar ons hotel om voor de eerste keer van nabij kennis te maken met de zalige bedden.

Die ochtend stonden Chris en ik al om 8u klaar om onszelf te ontdoen van de ‘Evy Gruyaert-kriebels’. Terwijl enkele marktkramers en obers de eerste voorbereidingen troffen voor een drukke werkdag, jogden wij met de aanmoedigingen van Evy een zalige dag, vol verrassingen tegemoet. Maar eerst...iets eten. Het ontbijt is al even luxueus als de rest van het hotel. Niets is beter dan een goede basis van spek en eieren alvorens de winkels in Brugge onveilig te gaan maken. Ik besef dat de meeste mannen dit niet zullen begrijpen, maar na 2 uur winkelen, hadden we toch al 3 winkels gedaan. De tijd vloog en het was bijna tijd om ons aan te melden bij het Hemelhuis. Daar wachtte de meest ontspannen gastvrouw ons op om onze verrassing te onthullen. Het Hemelhuis is, zoals de naam misschien al doet vermoeden, een wellness-centrum waar je zowel lichamelijk als spiritueel volledig tot rust kunt komen. De inspiratie voor hun arrangementen halen zij, inderdaad, uit de 4 natuurelementen. Om jullie wat te laten watertanden, geef ik graag mee waar wij ons die middag aan mochten onderwerpen:


Ondertussen mochten we volop gebruik maken van de sauna-faciliteiten en soezen in de speciale relaxatieruimte. Eén voor één kwamen we helemaal tot rust en gleed onze stress weg in de handen van de masseuses.

Die avond hadden we besloten om ons culinaire lot niet aan het toeval over te laten en we hadden ons geïnformeerd bij de receptionist van het hotel. Een zeer goede keuze, want restaurant ‘Au Petit Grand’ was een schot in de roos. De sfeer was even los als onze spieren en het eten smaakte voortreffelijk. Enkel toen Ilse beweerde dat je een ‘barbarie’ niet zomaar ‘eend’ mag noemen, brak er een kleine discussie los. Vooral in Limburg hadden ze van dergelijk vreemd ras nog nooit gehoord. Er bestaat filmmateriaal van deze discussie, maar  om de gevoelige kijkers te sparen, houden we deze liever in privé-bezit. Voor de volledigheid: een ‘barbarie’ is inderdaad een speciaal soort Zuid-Amerikaanse eend die je tegenwoordig ook in onze contreien vindt. Toch wil ik ook graag meegeven dat mijn spellingscorrector even verbaasd is over deze term dan ikzelf die avond.

De volgende ochtend worden we gewekt door de geluiden van een gezellige drukte in de straat van ons hotel. Blijkbaar waren we allemaal zo ontspannen dat we ver voorbij de uren hebben geslapen waarop we normaal gezien wakker worden. Tot onze verbazing vullen de straten in de buurt zich met kraampjes en stalletjes. Toevallig is er niets waar onze Chris zo enthousiast van wordt als van een leuke rommelmarkt. Nadat we onze koffers hebben gepakt, verlaten we het hotel en trekken we de straat op, op zoek naar leuke herinneringen. Chris vond de ideale meisjesschoenen voor haar dochter (die jammer genoeg uiteindelijk al iets te klein bleken), Veerle kocht zichzelf een paar mooie oorbellen, Ilse vond een koe (melkkannetje) voor haar vader en ikzelf kocht al een nummerplaat voor mijn roadtrip doorheen West-Amerika in september.

Hoewel we van elke seconde genoten hebben, ging dit weekend veel te snel voorbij. Nog even wat zon meepikken op een terrasje langs het water en terug de auto in richting Opwijk.

Bart, een welgemeende merci van ons allemaal voor dit geweldige weekend.
We hebben ervan genoten!

Of liever, er valt soms iets in het water. En het heeft allemaal te maken met vuur, deze keer.

Het Whizpr Benelux team zou een weekend lang Madrid onveilig maken...tot de vulkaanuitbarsting in Ijsland letterlijk roet in het eten kwam gooien. Eerst werd Schiphol, later Zaventem gesloten. Wat nu ? De Nederlandse Whizprs herorganiseerden zich in een mum van tijd en besloten allen richting Parijs te rijden. Wij deden er wat langer over en besloten uiteindelijk ons lot in de handen van Bart te leggen.

Deze ochtend lagen er 4 enveloppes op tafel, elk met een ander symbool: aarde, lucht, vuur en water. Opdracht: de Whizpr dames mogen richting E40 rijden en dan een enveloppe uitkiezen met hierin een boodschap, specifiek afgestemd op elk natuurelement.

Dé vraag die ons nu dus bezighoudt: wie leunt hier het dichtste aan tegen welk natuurelement ? Veerle werd al snel met vuur geassocieerd, ik met aarde. Tot Erica het over een wetenschappelijke boeg wou gooien en ons allemaal aan een serieuze psychologische test onderwierp, die Ilse dan weer te diep in haar ziel liet kijken, naar haar zin ;-)

4 dames op weg naar de E40, met elk een persoonlijke missie. Wordt vervolgd...

SEO, search engine optimisation, wordt nog steeds door veel bedrijven gezien als hét middel om de zichtbaarheid van hun bedrijf en haar diensten op het web te maximaliseren.

De vraag stelt zich of - binnen de beperkte budgetten waarover bedrijven beschikken - SEO wel zo zaligmakend is als de meeste SEO bedrijven willen laten geloven.
U begrijpt het al: een kritische kijk op een wankel kaartenhuisje.

Lees de blog op onze blog op De Tijd: Communicatie, Innovatie en ... Frustratie

Bart