BLOG

Net zoals in de ‘echte wereld’ maken cybercriminelen gebruik van goed opgezette businessmodellen en de laatste technologieën om hun goederen en diensten (malware) te verspreiden. De cybercrime-ondernemer is net zoals zijn collega in de reële wereld marktgericht, creatief en flexibel, hij neemt risico’s en pikt snel in op veranderende marktomstandigheden. Hij is constant op zoek naar nieuwe markten en gebieden om zijn bedrijf uit te bouwen.

Voor de cybercrime-ondernemer is het Windows continent gemakkelijk te ontginnen door de overgrote aanwezigheid van natuurlijke rijkdommen. 99% van de gedistribueerde malware draait op het Windows-platform. In Mac-land worden steeds meer nieuwe bronnen ontdekt en dus maakt zijn bedrijf gebruik van aangepaste malwaretechnieken om zo veel mogelijk van die bloeiende markt in te nemen. In lijn met zijn ondernemerschap richt hij nu ook meer en meer zijn pijlen op de mobiele markt.

Enkele ontwikkelingen liggen hier aan de basis. Zo groeide de markt van mobiele telefoons, in vergelijking met vorig jaar, wereldwijd met 17 procent in het eerste kwartaal van 2010. (Gartner) Ook wenden steeds meer (professionele) gebruikers hun smartphone aan voor het verrichten van online activiteiten zoals bankverrichtingen, online aankopen, sociale netwerken, etc...
Daarnaast wordt het meer en meer duidelijk dat enkele operationele systemen de overhand krijgen. In de mobiele ‘oceaan’ liggen namelijk verschillende eilanden (Android, Symbian, Windows Mobile, RIM) die elk een andere ontginningstechniekvereisen. Een goede ondernemer bekijkt eerst uit welk eiland hij het meest profijt kan halen voordat hij beslist hierin te investeren. Langzaam maar zeker komt hier voor hem een zekere klaarheid in.

Het worden boeiende tijden voor de cybercrime-ondernemer, en de antivirusbedrijven :-).

Je mag naar Parijs!

Met die boodschap werd ik een tijdje geleden warm onthaald op kantoor. Het fijne aan een job als PR Consultant is dat je klanten zo af en toe events of bijeenkomsten in het buitenland organiseren en dat je dan de kans krijgt om je koffers te pakken.

Dit keer dus met de Thalys richting Parijs voor de PR All Agency Summit van VMware, wereldwijd marktleider in virtualisatie. De hoogmis voor alle PR agencies van VMware en dat op het Parijse kantoor in de wijk ‘La Defense’. Het was even zoeken voor de taxichauffeur -de rit duurde verdacht lang en we kwamen wel drie keer op hetzelfde punt voorbij- , maar eens aangekomen op de 28e verdieping van de ‘Tour Franklin’ was het zicht op de stad adembenemend.

Na een snelle hap en wat kennismaken met Zweedse, Tsjechische en Deense collega’s zocht ik me een plaatsje in de dicht bevolkte meeting room voor een namiddag presentaties kijken en beluisteren. Ondertussen merkte ik ook mijn Nederlandse collega’s Winnie en Annerieke op. We hadden op dezelfde Thalys moeten zitten, maar treinen en stiptheid, je weet hoe dat gaat... Naar het einde van de lange, maar informatieve namiddag zou je verwachten dat we allemaal zouden ingedommeld zijn, maar dat was buiten het communicatieteam van VMware gerekend. Ze bedachten namelijk een ‘Europe got talent’ -competitie voor ons.

Er was ons vooraf gevraagd om in 60 seconden je eigen land voor te stellen en aan te tonen waarom je land de competitie zou moeten winnen. Ik had voor de gelegenheid het plan opgevat om mijn verhaal op te hangen aan de politieke situatie van België en de link naar bierpralines. En ja, die link is er wel degelijk. Gebruik je verbeelding zou ik zeggen :-) Wat een opluchting dus toen bleek dat mijn kostbare chocolaatjes met geestrijke vulling hun tocht door tropische temperaturen hadden doorstaan. Er werd gelachen met mijn presentatie, maar vooral met graagte geproefd van onze Belgische nationale delicatessen. Dat was alvast een schot in de roos .... dacht ik dan. Maar dat was buiten mijn Russische collega’s gerekend. Zij maakten zowaar eigenhandig een serie VMware branded - babouchka’s, Russische popjes die van groot naar klein in elkaar passen. Een verdiende winnaar dus! Over onze uitstap in het Parijse nachtleven die daarop volgde zal ik niet te ver uitweiden. Een Latino Bar, Salsa, Mochito’s...

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er de volgende ochtend bijzonder weinig volk aan het ontbijt zat. Buiten Nederland en België, was ook de UK en Denemarken wakker en zag ik op de valreep ook nog Tsjechië en Duitsland een croissantje met jus d’orange verorberen. Van alle anderen geen spoor. Tijdens alweer een reeks presentaties hadden sommigen duidelijk last om de avond voordien verwerkt te krijgen, maar na een stevige lunch was iedereen klaar voor de afsluitende brainstorm sessies. Die waren heel boeiend en een gelegenheid om onze behoeften te kunnen uiten, wat altijd goed is. Het was fijn om eindelijk een gezicht te kunnen plakken op de mensen met wie ik al een tijdje belde, mailde en conference call-de. En ik weet nu natuurlijk àlles over VMware, virtualisatie, cloud computing en desktopvirtualisatie. :-)

Merci VMware!

Or how you can’t please them all

A lot of discussions have been raised about the key elements of a good website. When I was creating a new website for our sister-company Whizpr the other day, I realised once more that there is no such thing as ‘standard rules for a good website’.

Before I can explain this statement, I have to enlighten you about the structure of our company. Whizpr, which is a Benelux PR-agency, also has an office in the Netherlands. We both have our own clients, our own methods and our own website. A few months ago, our Dutch office launched their new website and... we had some mixed feelings about it. We were overwhelmed with information, images, word clouds, colours and details... it was a typical Dutch website. Although it met all the needs of the Dutch surfer, we weren’t convinced that this style would also appeal to the Belgian audience.

Therefore, even when keeping all crucial elements for a good website in mind, it might not be perceived as appealing by different cultures. Even in Belgium, there are significant differences in style. The south likes a lot of colour and details while the north prefers simplicity. Actually, there even is a great difference in people from the same region. People that are mostly facts and figures oriented are mostly drawn to websites with a lot of information, graphs and details, while the more sensitive and creative people prefer images and colours.

Finally, I must say that you can definitely follow some rules to create a usability-friendly website, but whether or not it’s appealing, is a shot in the dark. When you are targeting a very specific audience within a small geographical region, you might have a chance to find something that works for the majority of your viewers, but it’s far more difficult when you are designing for different countries.
So, like a very wise French saying goes: les goûts et les couleurs on ne se discutent pas.

Vorige week was het dan zover: Bart stapte ons thuiskantoor binnen met een dikke stapel papier en een glimlach op de lippen. We waren nu officiël eigenaar van een nieuw kantoorgebouw. Niet dat we het ver gaan zoeken waren. We bleven vasthouden aan onze Opwijkse roots, maar schoven wat meer op richting centrum.

In nog geen 5 minuten tijd stonden we dan ook met het voltallige team, glaasje Cava in de hand, in het nieuwe kantoorpand op de toekomstige werkvloer te klinken.

En dan komt onvermijdelijk een vleugje nostalgie boven drijven en denk je terug aan het begin, 5 jaar terug. Je start iets op, hebt thuis ruimte over en richt een thuiskantoor in. Je leert, samen met je betere wederhelft, wat het betekent om, naast samen te leven, ook samen te werken. (Als iemand tips nodig heeft, trek aan mijn mouw ;-) En in tussentijd groei je en vraag je je af of het geen goed idee zou zijn te verhuizen naar een meer ‘business’ omgeving.

En toen stonden we daar ineens, in een nieuwe kantoor. En merk je dat je collega’s ook nostalgisch worden. Gaan we ons zonnig terras (waar al menige fles gekraakt werd en wat stiekem ook een toevluchtsoord blijkt voor de rokers onder ons) en tuin niet missen ? Dit gaat wel heel anders aanvoelen, niet ? Kunnen we het hier even gezellig maken als in ons thuiskantoor ?

Met als resultaat dat we onszelf een week bedenktijd gegeven hebben. Verhuizen of niet ?Ondertussen beslisten we niet te verhuizen (wat op algemeen gejuich onthaald werd) en ons nieuwe kantoor te huur aan te bieden. Voor onze terrasfans: we blijven op vrijdagnamiddag dus verder borrelen op hetzelfde adres, waar jullie, zoals steeds, van harte welkom zijn. Diegenen die een kantoorruimte zoeken in Opwijk centrum, geven we natuurijk ook graag een rondleiding. ;-)

Zondagochtend én bovendien Pasen. Een normaal mens slaapt dan heerlijk uit om vervolgens de benen onder tafel te schuiven voor een lekker en veel te uitgebreid paasdiner dat wordt afgesloten met het obligate ‘eitjes rapen’. Onze kinderen hebben een dag langer moeten wachten op de paasklokken want wij hadden die zondag een geheel andere activiteit op het programma.

Met een VIP uitnodiging van één van mijn accounts op zak trokken we tot groot jolijt van manlief richting Leberg voor een zondag ‘Ronde van Vlaanderen’. Onderweg reden we door gezellige dorpjes met rare namen zoals Munkzwalm, Nederzwalm en Bambrugge. Eenmaal aangekomen, werden we op geheel gepaste wijze en in ware VIP-stijl ontvangen. Na een grondige screening door een bodyguard werd ik zelfs hoogst persoonlijk de VIP tent in geëscorteerd. Dat het naderhand een ingehuurde entertainer bleek, vond ik niet eens echt erg. De ontvangst kon alvast tellen. Mijn wieler-gekke eega vond al snel een aantal andere wielerfanaten, zeg maar gelijkgestemde zielen, met wie hij meteen eigen fietservaringen kon uitwisselen. Het ‘Ronde van Vlaanderen’ magazine werd erbij genomen en het parcours werd in detail besproken. Dit was dus het scenario waarvoor ik had gevreesd.

De hele VIP tent bleek bevolkt te worden door een voornamelijk mannelijk publiek dat collectief aan dezelfde wielerkoorts bleek te lijden. Zouden de eerder schaarse vrouwelijke wederhelften zich allemaal opgeofferd hebben en enigszins tegen hun zin mee naar de VIP tent zijn afgezakt? Of zijn er stiekem ook wel een aantal echte koersfans bij die hun ‘helden’ een keer graag in actie zouden zien van op de eerste rij? Toen we, heel wat champagneglazen en heerlijke hapjes later, tegen het middaguur aan tafel schoven voor een barbecue (kan het Vlaamser?), bleken er drie vrouwelijke wielerliefhebsters naast mij te zitten. Niet toevallig alledrie collega’s en werkzaam bij Exact Software, het uitnodigende bedrijf. Tijdens het gesprek bleek dat ze dit VIP event niet alleen jaarlijks organiseren, maar ook elk jaar met de collega’s een deel van het parcours afleggen. 100 km fietsen over de ‘bergen’ van de Vlaamse Ardennen, je moet het maar doen. Chapeau. Aan mij is het niet besteed. Ze bleken ook alledrie aardig wat van koersen af te weten en het hele gebeuren met interesse te volgen. Toch is wielrennen en vrouwen geen evidente en al evenmin dankbare combinatie. Dat bleek toen rond het middaguur het vrouwelijke wielerpeloton op de Leberg passeerde. Ondanks een warme oproep van Paul Herijgers, voormalig Belgisch kampioen veldrijden en ceremoniemeester voor de gelegenheid, lieten maar weinigen hun bord staan om een glimp van het vrouwelijke peloton op te vangen. Achteraf vernam ik dat de winnares slechts een fractie van het prijzengeld opstrijkt van haar mannelijke collega. Tja...

Toen een paar uur later het mannelijke peloton zich aankondigde, stroomde de tent in een mum van tijd leeg en begon buiten het gevecht voor het beste plaatsje op de Leberg. We hadden ons nog maar pas geposteerd op het steilste stuk van de helling of we werden al bijna van de sokken gereden door de aanstormende colonne van begeleidingswagens, moto’s, persvoertuigen en de befaamde “Rodaaaaniaaa”- reclamewagen. De helikopters kwamen steeds dichterbij rondcirkelen en deden de spanning nog extra stijgen. Ondertussen vingen we nog een glimp op van Herman De Croo die ostentatief met zijn hoofd uit het raam van de auto hing en toen -plots- waren ze daar : Tom Boonen en Fabian Cancellara in een mooie tweestrijd. Nog voor ik het goed en wel besefte waren ze voorbij. Nooit gedacht dat die mannen zo snel zo’n steile helling op zouden fietsen! Indrukwekkend. Even later volgde nog een groepje en daarna het peloton. Zoef en voorbij waren ze. Alles samen heeft het welgeteld enkele minuten geduurd. Ik had toch gehoopt hun gezicht te kunnen polsen en te kunnen zien hoe fel het afzien is om zo’n Ronde van Vlaanderen te rijden, maar niet dus. Na de doortocht van de allerlaatsten, die ik nog een keer extra heb aangemoedigd, keerden we terug naar onze behaaglijk warme VIP tent waar we samen de ontknoping volgden op groot scherm. De collectieve ontgoocheling en frustratie toen Cancellara Boonen achter zich liet en voorgoed de hoop op een Belgische winnaar begroef, vond ik het emotioneelste moment van de dag. De ooh’s en aah’s, maar ook vloeken vlogen door de tent en er overviel me plots een sterk groepsgevoel. Eventjes voelde ik mij ook een wielerfan die deelde in de emotie van het moment. Toen de frustratie met een paar lokale biertjes was weggespoeld en we nog wat hadden nagepraat, keerden we huiswaarts. Het was een leuke dag, we zijn heerlijk verwend en ik ben een wieler-ervaring rijker.

Lang leve de koers!