BLOG

Ik krijg het lichtjes op mijn zenuwen.

Begin oktober ben ik verhuisd. Ik besloot mij aan te sluiten bij dezelfde energieleverancier als de vorige bewoner, een vriend van me. We vulden beiden de nodige documenten in. Hij voor de verhuis, ik voor de overname en stuurden deze, vol vertrouwen in een vlotte afhandeling, op naar Luminus. Mijn vriend heeft geen problemen gekend. Ik, daarentegen, wacht 6 maanden na datum nog altijd op mijn eerste voorschotfactuur.

Twee maanden na het opsturen van de documenten begon een lichte ongerustheid de kop op te steken. Ik had namelijk nog geen contract, offerte of ander soort document van Luminus ontvangen. Wel was ik volop - het was een zeer koude winter - gebruik aan het maken van hun energie. Ik belde de maatschappij op en de dame aan de helpdesk zei inderdaad een inschrijving genoteerd te hebben op 8 oktober. Het was echter raar dat ik nog geen documenten ontvangen had.
“Geen probleem mevrouw, ik verwittig de administratie en u zal de nodige documenten snel ontvangen.”

Een maand later (eind januari) had ik nog altijd geen envelop met vrolijke mannetjes erop ontvangen in mijn brievenbus. Ik besloot de vriendelijke dames aan de helpdesk terug een belletje te geven.
“Inderdaad mevrouw, er staat hier in het dossier dat u ons gebeld heeft. Ik kan echter niets terug vinden van een aanvraag tot het sturen van een offerte of contract. Ik zorg ervoor dat dit in orde komt.”
Ik haal ondertussen ook aan dat ik het bedrag van ondertussen vier maanden elektriciteit en gas niet in één keer kan betalen. Maar dat is volgens haar geen probleem. Mijn maandelijkse factuur zal ‘iets’ verhoogd worden om het gemiste bedrag te compenseren. Hoeveel kon ze echter nog niet zeggen omdat ze het exacte voorschotbedrag niet kende. Als ik me niet vergis is dit in het begin echter net hetzelfde als de vorige bewoner. Dit totdat de meterstanden worden geregistreerd en het nieuwe verbruik wordt vastgelegd.

Soit, drie weken later krijg ik eindelijk mijn contract in de brievenbus. Hopla, direct ondertekenen (na nalezen natuurlijk) en in de postbus. De volgende dag krijg ik ‘s morgens vroeg een telefoontje van een medewerker van Luminus. Of ik het contract al getekend had en teruggestuurd? Blijkbaar wilden ze heel graag mijn contract binnen hebben.
“Geen probleem mevrouw, ik heb dit gisteren verstuurd. Kan u mij vertellen hoe dit nu verder verloopt en wanneer ik mijn eerste factuur ontvang?”
“Sorry mevrouw, hier hou ik mij niet mee bezig. Hiervoor moet u bellen naar het algemene telefoonnummer.”

Zo gezegd zo gedaan. De helpdeskdame vertelt me een nieuw gegeven waardoor ik besef dat het nog wat langer zal duren voordat ik mijn eerste factuur zie. Nadat ze mijn contract ontvangen hebben moeten ze namelijk mijn intercommunale contacteren. Deze moet hen een document opsturen waarin staat dat ik officieel aan het verbruiken ben.
“Dit duurt normaal gezien niet lang”, zegt de helpdeskdame. “Binnen een paar weken zouden we de nodige documenten moeten ontvangen hebben. Op dat moment kunnen wij uw voorschotfactuur berekenen en ontvangt u hiervan een bevestiging.”
“Wanneer ontvang ik dan mijn eerste factuur, of afrekening?”
“Dit zou snel in orde moeten zijn.”

Midden maart heb ik nog altijd niets van berekening of factuur ontvangen, wel al reclame....
“Hallo met, terug een andere, helpdeskdame van Luminus. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goeiedag mevrouw - de hele voorgeschiedenis vertellen met een zo kalm mogelijke stem-.”
“Wij hebben nog altijd niets ontvangen van uw intercommunale mevrouw, maar ik stuur een e-mail met de vraag om hier achteraan te gaan.”
Wanneer ik laat blijken dat ik totaal niet gediend ben van de slechte communicatie hieromtrent krijg ik alleen een:
“Ik begrijp het mevrouw, we doen ons best om dit zo snel mogelijk voor u op te lossen.”
Tja, zal wel zeker?

Begin april, 6 maand later, ben ik echt wel lastig. Ik heb nog altijd geen bevestiging van de voorschotfactuur of de factuur zelf ontvangen. Nog eens bellen dus naar onze helpdeksdames, met een zeer onvriendelijke stem, al zeg ik het zelf. De dame aan de telefoon heeft zelf ook door dat het geheel lichtjes op mijn systeem begint te werken.

Ze bevestigt me dat Luminus nog altijd geen document van de Intercommunale ontvangen heeft. (hoe lang kan het nu duren om 1 document te versturen tussen twee diensten?). Ze begrijpt mijn frustraties en zegt een mail te versturen naar de betreffende dienst met het dringende verzoek dit zo snel mogelijk in orde te brengen. Meer als dit kan ze voor mij op dat moment niet doen. En ja, ze begrijpt dat ik die zes maanden niet in één keer kan betalen.
“Wij zullen een gepaste oplossing voor u voorzien. Nogmaals onze excuses voor onze overlast.”
In mijn ogen is dit al meer dan overlast...

En nu sta ik nog altijd geen stap verder. We zijn ondertussen 20 april en ik heb nog altijd niets ontvangen. Wel heb ik de laatste 2 maanden reclame ontvangen van Luminus, dus ze weten me wel te vinden. Als het nog veel langer duurt ga ik een klacht indienen. Hoewel ik weet dat dit me geen stap verder zal brengen. Het stoort me dat je tegen zo’n praktijken weinig kan doen dan telkens opnieuw je telefoon te nemen en je frustraties te ventileren. Of deze eens te luchten in een blogpost, bij deze!

Zondagochtend én bovendien Pasen. Een normaal mens slaapt dan heerlijk uit om vervolgens de benen onder tafel te schuiven voor een lekker en veel te uitgebreid paasdiner dat wordt afgesloten met het obligate ‘eitjes rapen’. Onze kinderen hebben een dag langer moeten wachten op de paasklokken want wij hadden die zondag een geheel andere activiteit op het programma.

Met een VIP uitnodiging van één van mijn accounts op zak trokken we tot groot jolijt van manlief richting Leberg voor een zondag ‘Ronde van Vlaanderen’. Onderweg reden we door gezellige dorpjes met rare namen zoals Munkzwalm, Nederzwalm en Bambrugge. Eenmaal aangekomen, werden we op geheel gepaste wijze en in ware VIP-stijl ontvangen. Na een grondige screening door een bodyguard werd ik zelfs hoogst persoonlijk de VIP tent in geëscorteerd. Dat het naderhand een ingehuurde entertainer bleek, vond ik niet eens echt erg. De ontvangst kon alvast tellen. Mijn wieler-gekke eega vond al snel een aantal andere wielerfanaten, zeg maar gelijkgestemde zielen, met wie hij meteen eigen fietservaringen kon uitwisselen. Het ‘Ronde van Vlaanderen’ magazine werd erbij genomen en het parcours werd in detail besproken. Dit was dus het scenario waarvoor ik had gevreesd.

De hele VIP tent bleek bevolkt te worden door een voornamelijk mannelijk publiek dat collectief aan dezelfde wielerkoorts bleek te lijden. Zouden de eerder schaarse vrouwelijke wederhelften zich allemaal opgeofferd hebben en enigszins tegen hun zin mee naar de VIP tent zijn afgezakt? Of zijn er stiekem ook wel een aantal echte koersfans bij die hun ‘helden’ een keer graag in actie zouden zien van op de eerste rij? Toen we, heel wat champagneglazen en heerlijke hapjes later, tegen het middaguur aan tafel schoven voor een barbecue (kan het Vlaamser?), bleken er drie vrouwelijke wielerliefhebsters naast mij te zitten. Niet toevallig alledrie collega’s en werkzaam bij Exact Software, het uitnodigende bedrijf. Tijdens het gesprek bleek dat ze dit VIP event niet alleen jaarlijks organiseren, maar ook elk jaar met de collega’s een deel van het parcours afleggen. 100 km fietsen over de ‘bergen’ van de Vlaamse Ardennen, je moet het maar doen. Chapeau. Aan mij is het niet besteed. Ze bleken ook alledrie aardig wat van koersen af te weten en het hele gebeuren met interesse te volgen. Toch is wielrennen en vrouwen geen evidente en al evenmin dankbare combinatie. Dat bleek toen rond het middaguur het vrouwelijke wielerpeloton op de Leberg passeerde. Ondanks een warme oproep van Paul Herijgers, voormalig Belgisch kampioen veldrijden en ceremoniemeester voor de gelegenheid, lieten maar weinigen hun bord staan om een glimp van het vrouwelijke peloton op te vangen. Achteraf vernam ik dat de winnares slechts een fractie van het prijzengeld opstrijkt van haar mannelijke collega. Tja...

Toen een paar uur later het mannelijke peloton zich aankondigde, stroomde de tent in een mum van tijd leeg en begon buiten het gevecht voor het beste plaatsje op de Leberg. We hadden ons nog maar pas geposteerd op het steilste stuk van de helling of we werden al bijna van de sokken gereden door de aanstormende colonne van begeleidingswagens, moto’s, persvoertuigen en de befaamde “Rodaaaaniaaa”- reclamewagen. De helikopters kwamen steeds dichterbij rondcirkelen en deden de spanning nog extra stijgen. Ondertussen vingen we nog een glimp op van Herman De Croo die ostentatief met zijn hoofd uit het raam van de auto hing en toen -plots- waren ze daar : Tom Boonen en Fabian Cancellara in een mooie tweestrijd. Nog voor ik het goed en wel besefte waren ze voorbij. Nooit gedacht dat die mannen zo snel zo’n steile helling op zouden fietsen! Indrukwekkend. Even later volgde nog een groepje en daarna het peloton. Zoef en voorbij waren ze. Alles samen heeft het welgeteld enkele minuten geduurd. Ik had toch gehoopt hun gezicht te kunnen polsen en te kunnen zien hoe fel het afzien is om zo’n Ronde van Vlaanderen te rijden, maar niet dus. Na de doortocht van de allerlaatsten, die ik nog een keer extra heb aangemoedigd, keerden we terug naar onze behaaglijk warme VIP tent waar we samen de ontknoping volgden op groot scherm. De collectieve ontgoocheling en frustratie toen Cancellara Boonen achter zich liet en voorgoed de hoop op een Belgische winnaar begroef, vond ik het emotioneelste moment van de dag. De ooh’s en aah’s, maar ook vloeken vlogen door de tent en er overviel me plots een sterk groepsgevoel. Eventjes voelde ik mij ook een wielerfan die deelde in de emotie van het moment. Toen de frustratie met een paar lokale biertjes was weggespoeld en we nog wat hadden nagepraat, keerden we huiswaarts. Het was een leuke dag, we zijn heerlijk verwend en ik ben een wieler-ervaring rijker.

Lang leve de koers!

‘Waarom business van Mars komt en IT van Jupiter’. Je zou er een boek kunnen over schrijven. Bij Minoc kropen ze voor één keer niet in de pen, maar organiseerden ze een seminarie rond Business Intelligence voor business én IT mensen.

Michael Ceveny, auteur van ‘The Strategy Gap’, maakte een paar boeiende statements. Veel bedrijven staren zich blind op cijfers, geproduceerd door hun BI tool, zonder rekening te houden met de context. Zonder context blijkt een investering in BI technologie waardeloos. ‘BI ondersteunt het beslissingsproces door data in hun juiste context te presenteren’. Ik zag alvast vele toehoorders en mee met hen de BI leverancier naast mij, bevestigend knikken.Navelstaarderij bleek ook een obstakel. Veel bedrijven hebben nauwelijks of geen oog voor wat er in de buitenwereld omgaat. Hoe evolueert de markt waarin zij zich bewegen ? Het antwoord blijven ze vaak schuldig. ‘Wij zijn marktleider’. Fantastisch: maar van welke markt ?

Na een eerste koffiepauze, keek iedereen toch wel uit naar ‘de praktijk’. Hans Bergmans van de Provincie Antwerpen gaf meer tekst en uitleg over hoe zij erin geslaagd zijn om, binnen een log overheidsapparaat, wat de provincie uiteindelijk is, via een centrale administratie, de verzelfstandiging van de verschillende afdelingen vorm te geven. Hiervoor gebruikten zij ProAcc en ProCure van Exact Software.

Verder keek ik uit naar de presentatie van Robin Houbaert van Dierengezondheidszorg Vlaanderen. Een poosje terug had ik een interview gevolgd bij het FAVV, waar ik al één en ander te weten gekomen was over de modernisering van hun IT infrastructuur. Door de nauwe samenwerking tussen het FAVV en Dierengezondheidszorg, boeide zijn verhaal me.

De Dierengezondheidsorganisatie deelt jaarlijks zo’n 13 miljoen oormerken uit aan boeren en veehouders. Zij zitten dus letterlijk op een berg data. Die data omvormen tot informatie en uiteindelijk tot kennis, bleek een grote uitdaging. Het grote struikelblok: de muur tussen business en IT. Er werd werk gemaakt van het strategisch oplijsten van doelstellingen, het in kaart brengen van waarden om op basis daarvan een adequate BI oplossing te kiezen. Hierbij riep Dierengezondheidszorg de hulp in van het Leuvense AE, dat hen in dit project ondersteunde bij de analyse, project management en coaching.

Uit de praktijkvoorbeelden kwam duidelijk naar voor dat, wanneer business en IT met mekaar praten, bedrijven een duidelijker zicht krijgen op hun specifieke behoeften en strategische doelstellingen. Het juiste tool BI tool kiezen blijkt dan ineens ook een stuk makkelijker te gaan. Waar wachten we eigenlijk nog op ?

Op deze manier wil ik ook nog wel aan golfen beginnen. ;-)

Geniet even mee van de nieuwste viral van Exact Online.

 

Vandaag stapte ik, voor het eerst sinds jaren mijn ‘oude school' binnen, het HIBO, nu Artevelde Hogeschool in Gent. Bij het binnenkomen, herkende ik dezelfde dame (Annemie) achter de receptie, maar wel een goede 13 jaar ouder. Als tegenreactie probeerde ik mezelf voor te stellen, 13 jaar jonger. En dat lukte me wonderwel ;-).

 

Maar goed, vandaag had ik dus een afspraak met de Financieel Directeur voor het schrijven van een case studie. Artevelde gebruikt immers ProCure voor het beheer van hun aankopen en budgetten. Na wat bijpraten over hoe de school de afgelopen jaren geëvolueerd was, werd ik, bij een lekker kopje koffie, ondergedompeld in een boeiend verhaal over het financiële beheer.

 

Na nog wat sfeerbeelden van de school en een aantal portretfoto's van mijn gesprekspartner genomen te hebben, wandelde ik met een warm gevoel buiten. Het was aangenaam vertoeven in ‘mijn' oude school. Nu mijn case uitschrijven...

 

PS. Met dank aan de anonieme schoolmedewerker die zo vriendelijk was me naar de schoolparking te begeleiden.